Geestelijk enigzins leeggelopen na een dag hard werken (en overleggen met de OR), loop ik met mijn zonnebril op mijn neus zuchtend de deur uit richting portiersloge als er op het gras iets beweegt.

Langzaam…
stilletjes…
loop ik op mijn tenen verder…
zak door mijn kniexebn…
en geniet!
De tijd staat stil.
Het geluid om me heen verstilt.
Ik heb enkel en alleen nog oog voor dit kleine wereldwonder.

Wat een prachtig glanzend, roetzwart, aaibaar jasje heeft hij (of zij?) aan.
Hopelijk stoot het zijn hoofd niet, want het pad is net "mol-proof" gemaakt.
Het schuifelt en ritselt tussen grassprieten en achtergebleven droge bladeren heen op zoek naar… Tja, wat eigenlijk? Eten? Een plekje om een nieuw gangetje te graven?

Na een tijdje (hoe lang?) steek ik langzaam mijn hand uit…
Mr. Mol ritselt rustig verder…
mijn arm strekt zich…
Mr. Mol schuifelt door…
Voorzichtig aai ik zijn rug… WAAAAUWWWW, wat zacht!

Het molletje draait zich geschrokken (?) om en floept nog geen 30 cm verder zijn holletje in.
Maar mijn dag kan niet meer stuk!

In mijn auto mijmer ik nog even verder.
Stel nou dat IK blind en doof zou zijn…
hoe ziet het leven er dan uit?
Het voelt een beetje dubbel…

Het lijkt me erg rustgevend voor oog en oor…
geen hectiek…
geen constante ruis (of erger) in mijn oorschelp…
geen drukke beelden die mijn oogbollen aanvallen…

Andersom…
had ik dit prachtige diertje niet kunnen spotten…
had ik het schitterend gefluit van de vogels niet kunnen horen…
maar ja… ik weet natuurlijk ook niet beter…

Een half uur later huppel ik fluitend de BSO binnen om de boyzz op te halen en vertel ze van het molletje. Ze vinden het een prachtig verhaal.
Mamma, hoe vinden ze dan hun holletje terug..?
En hoe kunnen ze dan hun eten vinden..?
Stoten ze dan niet heel vaak hun hoofdje..?
Waarom, waarom, waarom…?

Wat een prachtige dag!