Moet je kijken…!
Wat mooi toch…
Adembenemend mooi…

Je verwacht het niet, met zo’n stekelige kop!
Grijsgroenig steekt ze uit het groen omhoog
Vol verwachting
Elke zonnestraat.. elke regendrup probeert ze te vangen

Tot… PLOEP !!
haar stekelkop openbarst
De haren op de schil trillen nog na van de klap
Heel voorzichtig ontvouwen zich de knalrode blaadjes

Het schilletje verliest haar functie en valt op de grond

De vuurrode, tere, bijna doorzichtige blaadjes
zijn nog een beetje kreukelig

Volop genietend van elke zonnestraal

staat ze te stralen van geluk

in volle glorie!!

En met een beetje sturing
geeft ze de jeugd de kans
om ook tot ontwikkeling te komen

Strak en fragiel
met een kleur die niet in mijn verfdoos voorkomt
zo teer dat elke penseelstreek het teniet zou doen
mooier dan enig woord haar kan beschrijven

Alsof ze uit vloeipapier zijn uitgeknipt
en losjes in het gras zijn uitgestrooid…

Al zou je je best doen het niet te zien
het knalt op je netvlies…

Al zou je je hoofd proberen af te wenden
het draait als met een veer terug…

Probeer je niet te verzetten
maar geniet ervan!
Met volle teugen!

Voor je het weet, is de klappertijd voorbij.

Geestelijk enigzins leeggelopen na een dag hard werken (en overleggen met de OR), loop ik met mijn zonnebril op mijn neus zuchtend de deur uit richting portiersloge als er op het gras iets beweegt.

Langzaam…
stilletjes…
loop ik op mijn tenen verder…
zak door mijn kniexebn…
en geniet!
De tijd staat stil.
Het geluid om me heen verstilt.
Ik heb enkel en alleen nog oog voor dit kleine wereldwonder.

Wat een prachtig glanzend, roetzwart, aaibaar jasje heeft hij (of zij?) aan.
Hopelijk stoot het zijn hoofd niet, want het pad is net "mol-proof" gemaakt.
Het schuifelt en ritselt tussen grassprieten en achtergebleven droge bladeren heen op zoek naar… Tja, wat eigenlijk? Eten? Een plekje om een nieuw gangetje te graven?

Na een tijdje (hoe lang?) steek ik langzaam mijn hand uit…
Mr. Mol ritselt rustig verder…
mijn arm strekt zich…
Mr. Mol schuifelt door…
Voorzichtig aai ik zijn rug… WAAAAUWWWW, wat zacht!

Het molletje draait zich geschrokken (?) om en floept nog geen 30 cm verder zijn holletje in.
Maar mijn dag kan niet meer stuk!

In mijn auto mijmer ik nog even verder.
Stel nou dat IK blind en doof zou zijn…
hoe ziet het leven er dan uit?
Het voelt een beetje dubbel…

Het lijkt me erg rustgevend voor oog en oor…
geen hectiek…
geen constante ruis (of erger) in mijn oorschelp…
geen drukke beelden die mijn oogbollen aanvallen…

Andersom…
had ik dit prachtige diertje niet kunnen spotten…
had ik het schitterend gefluit van de vogels niet kunnen horen…
maar ja… ik weet natuurlijk ook niet beter…

Een half uur later huppel ik fluitend de BSO binnen om de boyzz op te halen en vertel ze van het molletje. Ze vinden het een prachtig verhaal.
Mamma, hoe vinden ze dan hun holletje terug..?
En hoe kunnen ze dan hun eten vinden..?
Stoten ze dan niet heel vaak hun hoofdje..?
Waarom, waarom, waarom…?

Wat een prachtige dag!

Ik heb een probleem…
een luxeprobleem…
Ik vind veel te veel dingen leuk om te doen.
Eigenlijk heb ik geen tijd om te werken…
Nieuwe hobby: verhaaltjes schrijven…

Vanaf de geboorte van de boyzz ben ik al van plan hun avonturen op te schrijven.
Als leesbaar verhaal, een kinderboek gebaseerd op het leven van mijn boyzz.
Zie hier een eerste poging, serieus commentaar is welkom…

Het idee is om de verhaaltjes te publiceren in een boekje (zoals je ook een fotoboek kunt maken via internet). Voorlopig zal ik af en toe een verhaaltje proberen te publiceren op het weblog van my boyzz.

Ben ik dan nog steeds jouw kindje?

Terwijl mamma een plantje en een paar prachtige rozen uitzoekt in de bloemenwinkel, rennen Nino en Renzo elkaar achterna, klimmen trappen op en af en vliegen de winkel in en uit. x93Pas op!x94 roept mamma tegen Renzo x93straks zitten je vingers tussen de deur en dat doet echt zeer.x94 Maar Renzo is niet te houden, hij heeft de hele middag binnen gespeeld omdat het regende en is nu door het dolle heen. Ook Nino rent rond als een kip zonder kop. Als Mamma de rozen en het plantje afrekent stapt Nino tussen de emmers met bloemen. x93Nu moet je wel als een lief bloemetje kijken,x94 zegt mamma x93anders sta je straks te verleppen.x94 Nino trekt natuurlijk meteen zijn allerliefste koppie. x93Zeg mevrouw,x94 vraagt mamma aan de verkoopster x93wat kost die bloem eigenlijk?x94 x93Nou dat is een heel bijzondere bloem,x94 antwoordt zij x93die kost 100 Euro.x94 x93Doet u hem er dan maar bij,x94 zegt mamma x93want ik vind hem heel erg mooi.x94 Maar als mamma de Nino-bloem wil pakken, schiet Nino in de lach. Overmoedig geworden door alle aandacht rent hij achter de kassa. x93Hxe9,x94 roept de verkoopster x93lief zijn hoor, Sinterklaas komt morgen en die neemt alle stoute kindjes in de zak mee naar Spanje.x94 En dat willen we niet, toch?x94 zegt Nino met een eigenwijs toontje in zijn stem. x93Nou,x94 zegt mamma x93een reisje naar Spanje is ook niet verkeerd!x94 x93Dan moet je het wel zonder je moeder doen.x94 zegt de verkoopster weer. x93Ach, dat is maar een jaar,x94 antwoordt mamma x93daarna kom je omgeschoold als Zwarte Piet weer met Sinterklaas terug naar Nederland.x94 Nino staat mamma een tijdje stil aan te kijken en zegt dan bezorgd: x93Mamma, ben ik dan nog wel steeds jouw kindje?x94 x93Natuurlijk,x94 zegt mamma x93jij blijft altijd mijn kindje en ik blijf altijd jouw mamma en ik blijf altijd van jou houden!x94 Nino zucht van opluchting en roept dan enthousiast x93Nou, dan wil ik best een keer met Sinterklaas mee. Mag ik dan naar de Pietenschool?x94 x93Ja zeg, je zit al op voetbal,x94 zegt mamma x93je kunt niet alles tegelijk!x94 x93Willen jullie een bloemetje?x94 vraagt de verkoopster. En voordat Nino en Renzo kunnen antwoorden, drukt ze de jongens allebei een roos in hun hand. x93Dankjewel!x94 roepen Nino en Renzo in koor. x93Alsjeblieft!x94 roept de verkoopster terwijl de jongens met mamma de winkel uit lopen. Op tafel staan nu twee kleine glaasjes. Allebei met een beetje water en een roosje erin.            

xa9 Marrie

Vandaag is geen lollige dag!
Ik lek me gek…!!!

Gisteren dacht ik nog…
volgens mij wordt het beter!
De keelpijn ebde weg…
het slikken ging weer beter…
een enkel drupje aan mijn neus…

Dit is het beeld van vandaag…
BWAhoehoehoe…!

Voor alle verkoudheidslijders, sniffers en snotters zegt Harold H. Left:
Als verkoudheid en griep, waar immers nog altijd geen afdoende geneesmiddelen tegen gevonden zijn, in alle hevigheid toeslaan, moet men de boze en kille wereld de rug toedraaien, met een warme kruik onder de wol kruipen en dan, zoals een aardige Engelse arts eens adviseerde: x93aan het voeteneind van het bed een wandelstok rechtop zetten en er een bolhoed overheen hangen. En dan net zoveel hete cognac-groc drinken tot men twxe9xe9 bolhoeden zietx94.

Dat ga ik dan nu maar eens uitproberen !!!

Fijn weekend Webbels!

Marrie

…het vervolg…

Toen ik mijn voltooide beeld links en rechts liet zien aan mensen
kreeg ik veel leuke, enthousiaste reacties.

En twee opdrachten! Whoehaaa!
Of ik dan nog stil kan zitten?
Geintje zeker…?!

Zie hier het resultaat van mijn geknutsel…

Het is natuurlijk nog niet af…
en het creatieve proces gaat nog even door…

de handjes gaan heen en weer…
de voetjes dansen om de bok…
Marrie ziet of hoort niets mxe9xe9r
dan het schaven en schuren van het materiaal.

Het blok steen verandert…
komt tot leven…
danst en zwiert in mijn hoofd…
veroorzaakt nu en dan een stroomstootje
tussen mijn hersenhelften…

Knutselaar of kunstenaar?
Ik noem mezelf kunstenmaker.

…wordt vervolgd…

Marrie

Effe een paar daagjes rust genomen…
niet dat ik rust krijg met die boyzz, maar goed.

Ik heb net een GIGA-keelontsteking achter de rug
en zit nog een beetje na te niezen, snotteren en lekken.

Rust nemen, zeggen ze dan.
Jaha, met twee van die blagen zeker…?
Met Sinterklaas in aantocht zeker…?
Elke dag de Club van Sinterklaas…!
Vanaf gisteren ook nog het Sinterklaasjournaal…!

Ze maken die kidzz, en dus ook de papzen en mamzen,
KNETTERGEK !!!

Leuke anekdote…

Nino is, laten we zeggen, een beetje ondeugend.
Verkoopster: Lief zijn hoor, Sint is onderweg!
Straks moet je in de zak.

(Oooooh, pedagogisch onverantwoord!)

Nino: En dat willen we niet, toch?!
Mamzie: Nou… reisje naar Spanje, niet verkeerd!
Verkoopster: Maar dan moet je wel je moeder missen.
Nino: Neeeeeee!
Mamzie: Ach, je kunt een jaar later weer terug,
omgeschoold tot Zwarte Piet!

En nou komt het…

Nino: Ben ik dan nog wel steeds jouw kindje…?

Aaaaah, wat een schatje…!!!

Verrassing!

Tja webbels, ik was de ouwe looks behoorlijk zat.
Nou ja, mijn hoofd een nieuwe kleur….
mijn loggie ook!

Beetje aangepast aan het seizoen …
dus wat rondgeklikt…
van bovenaf…
het zogenaamde reuzelperspektief en…

het kabouterperspektief…
Wat voor ons een simpele stap is,
is voor Wouter een reuzelachtige klimpartij!

Ha hxe9, whoehaaa !!!
Zag je ‘em…? Zag je ‘em…?
…die rode puntmuts?

Have fun, webbels!

Marrie

Terwijl de wind om je oren giert…
en de regen met bakken uit de lucht klettert…

doet een enkele bloem haar uiterste best…
om bij elke stiekeme zonnestraal…
de voorbijganger een glimlach op het gezicht te toveren.

Het valt niet mee om,
met al dat dode blad om je heen,
zo opgewekt te blijven stralen…!

Ook een enkel roosje…
staat nog overeind tussen de bottels…
schenkt ons een lach van oor tot oor…
en sluit daarmee de rij…

Fijne dag webbels…

Marrie

Tjonge Webby’s, wat een donderwolk hing er gisteren boven mijn hoofd!
Sinds SAP is alles anders…
frustratie alom…
machteloosheid ten top…

Met moeite kon ik mijn gekrulde tenen, wiebelende voeten en trillende benen weerhouden van het schoppen tegen alles wat voor mijn voeten kwam.

Niet uit te spreken schuttingwoorden met meerdere superlatieven knalden als in een flipperkast tussen mijn linker- en rechterhersenhelft heen en weer!

En toen viel het kwartje…

Vandaag (mijn (deels) vrije dag), zou ik mijn energie weleens anders besteden!
Dus ouwe kloffie aan…
fietsen naar buiten…
stofkap om mijn neus…
hakken maar…!

En nou is’ie af!

En dus ging’ie van alle kanten op de foto..

Voor het archief..
want straks is’ie weg…
Maar niet getreurd….

De volgende is al weer in de maak!
OOOOOoooooh, wat zal DAT nou weer worden webby’s?!!

Met moeite kan ik mijn wiebeltenen, bibbervoeten en trillende benen weerhouden van het springen rond de blokken steen.

Niet uit te leggen beeldflitsen veranderen constant van vorm, terwijl mijn linker- en rechterhersenhelft als gekken samenwerken om mijn handen in de juiste richting te leiden…

En toen was de tijd op…

Resultaat…?

Blijft nog even een verrassing…!

Welterusten voor straks lieve webby’s.

Marrie

Vandaag hadden wij een echte cocoon-dag. Ben lekker in mijn plunje blijven rondlopen, ben de deur niet uitgeweest (alleen om iets in de Kliko te gooien), krantje uitgespit, spelletje met de boyzz, theetje en verder lekker NIKS! En daarom vertel ik een oud verhaal…

In de herfstvakantie trok ik er met mijn 3 mannetjes op uit.
Samen met mijn lieve vriendin Leentje reden wij naar Groenendaal in Heemstede.

Het is een prachtig bos, ontstaan uit landgoederen, met geweldige oude Beuken!
Eigenlijk is het een beetje een sprookjesbos, zo voelde het vroeger al aan (ik ben in die regio opgegroeid) en zo voelt het nog steeds. Neem nou die enorme berg hout…

Voor de boyzz een geweldig klimparadijs…

Maar niet alles is wat het lijkt…

Er bleek een compleet kabouterdorp aan deze voor het oog achteloos neergegooide hoop hout te zijn gebouwd. En dan ben ik weg… Niet echt natuurlijk!

Maar belletjes rinkelen zacht rond mijn hoofd…
Ik zie de paddelstoeltjes zachtjes bewegen door al die kleine kaboutervoetjes..
Als ik goed luister hoor ik ze schaterlachen…
Prachtige muziek dwarrelt omhoog…

Jullie moeten de groeten hebben van Woutertje…

Marrie